Alfabet Braille’a nie był pierwszą próbą stworzenia pisma, które można odczytać bez użycia wzroku. Wysiłki ku stworzeniu tego rodzaju alfabetu podejmowane były już w czasach starożytnych, a także w okresie Renesansu. Wielu uczonych, wśród nich Erazm z Rotterdamu, proponowali swoje wersje pisma przystosowanego do odczytania przez niewidomych. Dlaczego to alfabet Braille’a jest dziś używany uniwersalnie na całym świecie?
W jaki sposób powstał Alfabet Braille’a?
W XVIII wieku nastąpił duży przełom, który był pierwszym krokiem w kierunku stworzenia warunków dla rozwoju alfabetu osób niewidomych. W 1784 roku Walentyn Hauey założył pierwszą w świecie szkołę dla niewidomych, a kilka lat później ukazała się książka omawiająca wychowywanie niewidomych dzieci, wydrukowana wypukłymi literami alfabetu łacińskiego o powiększonym rozmiarze. Następnym latom towarzyszyły próby udoskonalenia tego tekstu, upraszczając go lub stosując zamiennie symbole. Jednak układanka, której wynikiem miał być alfabet Braille’a, nie była jeszcze kompletna – brakowało jednego elementu. W 1808 roku Charles Barbier, były kapitan artylerii, opracował pismo-szyfr, które żołnierze mogli odczytać także w ciemności, poprzez dotyk. W 1821 Barbier przekazał ten wynalazek Instytutowi Niewidomych w Paryżu, gdzie zainteresował Ludwika Braille’a. 15-letni uczeń, który stracił wzrok w wyniku wypadku, kiedy był małym chłopcem, opracował oryginalny system zapisu oparty na różnych kombinacjach sześciu wypukłych punktów, które umieszczone były na obwodzie prostokąta.
W 1837 została opublikowana pierwsza książka drukowana nowym alfabetem – sukces jednak nie był natychmiastowy, gdyż na przykład w Polsce Braille przyjął się dopiero w 1934 roku. Jednak obecnie to pismo przyjęte i stosowane na całym świecie, i chociaż drukowane nim książki zajmują bardzo dużo miejsca, to jest niezastąpiony! Historia Ludwika Braille’a to fascynująca opowieść osoby, a jego walka z przeciwnościami zaowocowała jednym z największych odkryć XIX wieku.
